Ja ku jemi tani në Sallën e Kupolës: ajo që tërheq menjëherë vëmendjen tonë është një stalagmit me formë rrethore dhe mure të lëmuara, i cili, i bashkuar me tavanin, duket sikur kujton formën e një kupole. Pas Ujëbekueses dhe Organos, Shpella vazhdon të nxisë imagjinatën tonë, thuajse sikur dëshiron të riafirmojë shenjtërinë e këtij vendi.
Por për të kaluar nga e shenjta te profania, mjafton të ngrish sytë lart: e varur nga tavani, pikërisht në të djathtë të kupolës, duket një stalaktit shumë i veçantë, i cili, përveçse është bosh brenda, duket sikur mbështillet rreth vetes. Është Fleta e Duhanit. Kush e di nëse edhe kapiteni anglez William Henry Smyth, gjeograf dhe hartograf që vizitoi Shpellën në fillim të shekullit XIX dhe vizatoi një hartë të saj, e kishte vënë re këtë ngjashmëri. Për një periudhë, kjo sallë mbante emrin e tij. Sot, megjithatë, emri i tij mbetet i lidhur me Mare Smythii, që nuk ndodhet nën tokë dhe as mbi Tokë, por pranë ekuatorit të Hënës. Do t’i duhet të kënaqet me kaq.
Duke kthyer vështrimin djathtas, pranë disa shkallëve, ja ku shfaqet hyrja e itinerarit speleologjik të Shpellës, i mbyllur për publikun për arsye sigurie. Zhvillimi i brendshëm i Shpellës së Neptunit, nëse mblidhen të gjitha degëzimet e saj, është rreth tre kilometra: një rrjet i dendur dhe kompleks nëntokësor i përbërë nga galeri dhe korridore të zhvilluara në nivele të mbivendosura, një botë magjike e mbushur me mrekulli, liqene të thella dhe filamente tepër të holla gëlqerore. Një mrekulli që edhe sot speleologët vazhdojnë ta eksplorojnë me guxim dhe aftësi dhe që, fatkeqësisht ose fatmirësisht, mbetet e paarritshme për vizitorët e zakonshëm.
Nuk mbetet gjë tjetër veçse të kënaqemi me fotografitë ose, për më romantikët, t’i besojmë imagjinatës sonë.