Ja ku jemi në pikën më të lartë të Shpellës. Ndodhemi 14 metra mbi nivelin e detit, në një zonë panoramike që Natyra, ndoshta e përshkuar nga një vel kotësie, e ka krijuar që ne, qeniet e vogla njerëzore, të mund të admirojmë veprën e saj nga një pozicion i privilegjuar. Është rasti për të soditur këtë botë në të gjithë magjinë e saj, një pamje e përgjithshme që na lejon të nxjerrim përfundime dhe të kuptojmë se gjithçka që kemi parë nuk ka qenë thjesht një ëndërr, por një përvojë reale.
Pikërisht këtu marrëdhënia midis njeriut dhe Shpellës arrinte kulmin në të kaluarën, gjatë vizitave më të rëndësishme: notat që ende sot, me pak imagjinatë, mund t’i dëgjojmë duke jehuar në ajrin e rralluar të Antros, janë ato të orkestrave dhe muzikantëve që vendoseshin pikërisht mbi këtë tarracë. Një Tribunë e vërtetë e Muzikës, prej nga meloditë e ëmbla, shkallët muzikore ngjitëse e zbritëse dhe ritmet romantike të valsit përhapeshin për të shoqëruar vallëzimet me të cilat mysafirët fatlumë dhe të privilegjuar argëtoheshin në hapësirën poshtë.
Muzikë dhe dritë, pra: nëse gjatë vizitës ke vënë re njolla tymi të zi në muret e Shpellës, kjo ndodh sepse për një kohë shumë të gjatë burimi i vetëm i ndriçimit ishte flaka e qirinjve. Një metodë sigurisht më sugjestive sesa ndriçimi elektrik, por që, si çdo aktivitet njerëzor, ka lënë gjurmën e vet në veprën e Natyrës.
Edhe për të shmangur sjelljen jo fort shembullore të atyre që na kanë paraprirë, është e drejtë që prania jonë në këtë vend të jetë sa më e lehtë dhe e qëndrueshme. Fatkeqësisht, ndryshe nga mbretërit, princat dhe zonjat aristokrate të shekullit XIX, neve nuk na lejohet të qëndrojmë shumë gjatë: në fund të kësaj salle, në fakt, do të bëjmë një kthesë gjysmërrethore dhe do të rikthehemi mbi hapat tanë, ashtu siç ndodh shpesh në përralla, për të përfunduar vizitën.